Pomalowałam się starannie by zakryć dokładnie te sińce pod oczami. Wyprostowałam jeszcze włosy i byłam gotowa. Zeszłam na dół i zrobiłam sobie miseczkę płatków. Starałam się nie myśleć o Mike'u. Ale co jakiś czas i tak zajrzy w moich myślach. Spojrzałam na zegarek. Dochodziła już prawie 12. Umyłam miskę po sobie i poszłam ubrać buty. Po chwili usłyszałam dzwonek do drzwi. Otworzyłam i w nich stał Liam. Uśmiechnęłam się mimo wszystko. Odwzajemnił uśmiech.
-Cześć.-przywitałam się.
-Hej.
-To idziemy, nie?
-Pewnie.
Zamknęłam drzwi na klucz. Poszliśmy do samochodu. Liam jak na dżentelmena otworzył mi drzwi od strony pasażera. Wsiadłam i pojechaliśmy.
-Jak się spało?
-Nie najlepiej.
-Czemu?
Nie odpowiedziałam mu na pytanie. Dojechaliśmy już na miejsce. Wysiedliśmy i weszliśmy do środka. Zajęliśmy miejsca najdalej od innych. Po chwili przyszła kelnerka.
-Dzień dobry coś podać?
-Ja poproszę Cappuccino.-powiedziałam.
-A dla pana?
-To samo poproszę.
Kelnerka się oddalił. Przyjrzałam się twarzy chłopaka i zamarłam.
-Przepraszam.
-Za co?-spytał się zdziwiony.
-Jesteś ranny. Powinnam cię była wczoraj zawieźć do lekarza.
-Nie przejmuj się naprawdę. Nic mi nie jest.
Spojrzałam ze wstydem na swoje ręce.
-Odpowiesz mi na moje wcześniejsze pytanie?-spytał.
Potrzebowałam chwili by skojarzy o które chodzi.
-Hm to długa historia i zbyt bolesna.
-Postaram się zrozumieć.
-Dobrze. -zgodziłam się wreszcie.
Podeszła do nas kelnerka i przyniosła nasze zamówienie. Wzięłam filiżankę i upiłam dwa łyki.
-Chodzi o mojego chłopaka a raczej byłego.
-Kiedy się rozstaliście?
-Wczoraj.-powiedziałam ze smutkiem w głosie.
-Przykro mi.
-A mi nie. Nie chcę go znać.
-Coś ci zrobił? Skrzywdził cię?
-Zdradził mnie z moją przyjaciółką.
-A to drań.
-Nigdy mu tego nie wybaczę. Ani jej.
-Jak mogli ci takie świństwo zrobić.
-Nie wiedziałam że ją stać na takie coś. Przez rok udawała. Ukrywała to przede mną. Zawiodłam się na niej. I na nim.
Opowiedziałam mu wszystko ze szczegółami jak to wszystko się wydarzyło. Słuchał mnie uważnie. Ani razu mi nie przerwał. Gdy już skończyłam, zapadła chwilowa cisza. Dokończyłam swoją kawę w tym czasie.
-Gdybym to ja miał szczęście być z tobą to bym cię tak nigdy nie zranił.
-Nie chcę na nowo mieć chłopaka. Za świeże mam rany na sercu.
-Rozumiem. Dam ci czas.
-Naprawdę nie trać go dla mnie.
-Poczekam jak będziesz gotowa. Jesteś atrakcyjną dziewczyną.
-Proszę nie pleć bzdur.
-Mówię ci samą prawdę.
-To teraz opowiedz mi o sobie.-zmieniłam temat.
-A co dokładnie chcesz wiedzieć?
-Opowiedz o czymkolwiek.
Opowiadał mi o tym jak to dostał się do X-Factor. Jaką to tremę wtedy czuł. O swoich rodzicach. O swoich byłych dziewczynach. Dosłownie o wszystkim. Fajnie mi się z nim rozmawiało. Mogłabym go godzinami słuchać. Siedzieliśmy w tej kawiarni chyba z dwie godziny. W pewnej chwili podeszła do nas pewna dziewczynka i poprosiła Liam'a o autograf. Uśmiechnął się do niej i podpisał się jej na kartce. Dziewczynka podziękowała i odeszła szczęśliwa.
-Może pójdziemy się przejść?-zaproponował.
-Czemu nie.
Wstaliśmy i ruszyliśmy do wyjścia. Wyszliśmy w stronę parku.
-Mieszkasz tu od urodzenia?-spytał się.
-Nie. Przeprowadziłam się tu dopiero trzy lata temu. Jak miałam 15 lat zmarła moja mama. Ciotka mnie tu zabrała. Mieszkałam tutaj z nią rok. Potem poznałam tego dupka.
-Przykro mi z powodu twojej mamy. Gdzie wcześniej mieszkałaś?
-W Irlandii.
-Niall stamtąd jest.
Usiedliśmy na ławce koło fontanny.
-I co teraz zamierzasz?
-Co z czym?
-No z tym wszystkim.
-Nic znajdę pracę i będę żyć dalej.
-Jak coś będziesz potrzebować to daj znać.
-Dzięki ale dam sobie radę.
Siedzieliśmy chwilę w milczeniu patrząc się w wodę.
-Będę się zbierać już.-powiedziałam.
-Dobrze odwiozę cię.
Wstaliśmy i ruszyliśmy w stronę samochodu. Byliśmy w połowie drogi dopadli się do nas fotoreporterzy. Liam złapał mnie za rękę i pociągnął mnie za rękę. Biegliśmy szybko śmiejąc się gdy co jakiś czas się potykałam o własne nogi. Gdy już dobiegliśmy do auta nie czułam płuc. Wsiedliśmy czym prędzej i odjechaliśmy. Po drodze nie rozmawialiśmy zbytnio, dochodząc jeszcze do siebie po biegu. Po 10 minutach jazdy byliśmy już pod moim domem.
-Świetnie się dzisiaj bawiłam.-powiedziałam. Tak chyba wypadało powiedzieć po udanym dniu z przyjacielem.
-Ja również. Powtórzymy to kiedyś?
-Mi to odpowiada.
-Może jutro? Pojedziemy do mnie i obejrzymy film z chłopakami.
-Czy ja wiem.
-Masz już jakieś plany?
-Chciałam porozglądać się za pracą.
-Ale całego dnia ci to nie zajmie.
-Racja.-powiedziałam.-Napisze ci jutro dokładnie o której się spotkamy.
-Ok-powiedział.-Przyjadę po ciebie.
-Mogę sama przyjechać, adres pamiętam.
-Skoro tak wolisz.
-To do zobaczenia jutro.-powiedziałam.
-Do jutra. Cześć.
-Cześć.
Wysiadłam z samochodu i poszłam w stronę drzwi.
~Oczami Liam'a~
Victoria wysiadła z auta i skierowała się w stronę domu. Przez ten cały czas obserwowałem ją, dopóki nie zniknęła za drzwiami. Było mi jej naprawdę szkoda. Tyle się wycierpiała. Dzień z nią był naprawdę mile spędzony. Gdy odpalałem samochód, zauważyłem kolesia z kwiatami wpatrującego się we mnie. Co to jest za koleś? Czyżby to był ten drań? Zanim zdołałem odjechać podszedł do auta i zapukał w szybę. Otworzyłem ją nawet nie do połowy.
-Słucham.-powiedziałem.
-Trzymaj się od Victorii z daleka.-powiedział wkurzony.
-Ach to ty jesteś tym co ją skrzywdził.-powiedziałem wysiadając z auta.-A teraz mnie posłuchaj. Nie zamierzam pozwolić byś dalej jej robił cokolwiek.
-Kim ty w ogóle jesteś? Za kogo się uważasz?
-Nie twój zasrany interes.-powiedziałem podnosząc głos. Nie wiedziałem co się ze mną dzieję. Nigdy nie krzyczałem na kogoś. Zawsze starałem się spokojnie wszystko załatwiać.- A teraz radzę ci iść stąd i dać jej spokój. Ona naprawdę nie chce cię widzieć.
-Sam ją o to zapytam. Nie potrzebuje adwokata.
-Zjeżdżaj stąd.
-Nie.
Złapał mnie za kołnierz mojej koszuli i przyparł mnie do auta.
-Teraz ty posłuchaj. Victoria jest moją dziewczyną i nie pozwolę na to by jakiś laluś się koło niej kręcił. Jeśli nie odjedziesz stąd skopię ci ten tyłek.
-Zapomnij. Czas byś podkreślił czas przeszły. Victoria już nie jest z tobą.
Nie odpowiedział. Zamiast tego uderzył mnie pięścią w brzuch. Zgiąłem się z bólu. Drugi cios dostałem po twarzy.
~Oczami Victorii~
Zamknęłam za sobą drzwi. Zdjęłam z siebie żakiet. Nim zdążyłam się całkiem rozebrać usłyszałam z zewnątrz krzyki. Podeszłam do okna i wyjrzałam. Zobaczyłam Mike'a jak uderzył Liam'a najpierw w brzuch a potem w twarz. Musiałam szybko zareagować nim on zrobi mu jakąś krzywdę. Wybiegłam na zewnątrz.
-Zostaw go!-krzyknęłam.
Mike się popatrzył na mnie. Czym prędzej do niego doskoczyłam.
-Co ty sobie wyobrażasz?-Krzyknęłam.-Jak możesz?
-Robię to dla nas, skarbie.
-Nie mów do mnie skarbie. Nie ma już nas, zrozum to wreszcie.
-Ja cię dalej kocham.
-Nie!!-krzyknęłam.- Zapomnij o nas. Nie chcę cię znać. Nienawidzę cię!
-Nie mów tak.
-Będę tak mówić, bo taka jest prawda. Idź już stąd!! Nie chcę cię widzieć!!
Mike rzucił kwiatami na ulicę i odszedł. Podeszłam szybko do Liam'a.
-Liam??!-powiedziałam spanikowana.-Nic ci nie jest?
-Jakoś przeżyję.
-Przepraszam cię za niego.
-Nie przejmuj się nim.
-Tak mi wstyd za niego.
-Nic się nie stało.
-Wejdź do środka. Nie pozwolę ci prowadzić w takim stanie.
-Nic mi nie jest, naprawdę.
-Liam nie bądź takim twardzielem.
-Naprawdę nic mi nie jest.
-Widzę jak się kulisz z bólu.
-To nic takiego.
-To daj się chociaż odwieźć.
-No dobrze.
Wzięłam go pod rękę i zaprowadziłam go od strony pasażera. Odpaliłam samochód i ruszyłam. Po drodze rozmyślałam co się wydarzyło. Byłam wściekła na Mike'a. Nie mógł mnie zostawić w spokoju? Nie chcę już mieć z nim nic wspólnego. Podjechałam pod jego dom. Wysiadłam i pomogłam Liam'owi. Wzięłam go pod rękę i zaprowadziłam go pod drzwi. Zadzwoniłam do drzwi. Po chwili otworzył mi chłopak z zielonymi oczami i lokami na głowie. Spojrzał najpierw na mnie i się uśmiechnął. Wtedy spojrzał na Liam'a i mina mu zrzedła.
-Liam co się stało?!-krzyknął spanikowany.
-Nie krzycz tak bardzo, sąsiedzi słyszą.
-Od kiedy to przejmujesz się sąsiadami?
-Nie ważne od kiedy.-Odezwałam się wreszcie.-pomóż mi go wprowadzić do środka.
-No tak.
Wziął Liam'a z drugiej strony i wprowadziliśmy go do środka. Weszliśmy do salonu. Reszta chłopaków podniosła się z kanapy zszokowani nagłym wtargnięciem.
-Co się stało?-spytał się mulat.
Posadziliśmy Liam'a na kanapie. Usiadłam koło niego.
-To dowiemy się? co się stało?
Liam opowiedział im co się wydarzyło od samego początku. Zakryłam twarz dłońmi. Nie mogłam tak słuchać tego spokojnie. Było mi wstyd za to wszystko.
-Nie no nie wierzę. Najpierw jakaś dziewczyna się wczoraj potrąciła. Teraz jakiś koleś cię pobił. Co tu jest grane. I Kim ona jest?-Wskazał na mnie blondyn.
Musiałam się do wszystkiego przyznać.
-Nazywam się Victoria.
-To ty go wczoraj potrąciłaś?
-Tak.-powiedziałam ze wstydem.
-To wszystko jasne.-powiedział Louis.-A kim jest ten koleś?
-To mój były. Wczoraj się rozstaliśmy.
-Odkąd cię poznał są same problemy.
-To nie tak.-bronił mnie Liam.-To nie jej wina.
-Liam to prawda. Mówią co myślą. Gdybym wczoraj uważała na drodze to bym cię nie potrąciła.
-Nie mów tak. Ja tak nie uważam.
-Może już lepiej pójdę.-powiedziałam wstając.
-Nie odchodź jeszcze.
-Pamiętaj że jesteśmy na jutro umówieni.
-Pamiętam.
-To odpoczywaj.
-Dobrze. Masz jak wrócić?
-Nie martw się o mnie. Przejdę się.
-Nie no nie musisz się aż tak poświęcać. Odwiezie cię ktoś.
Liam spojrzał na Harry'ego.
-Dobrze odwiozę ją-powiedział.
-Do jutra.-powiedziałam.
Wyszłam a zaraz za mną Harry. Weszłam do auta i zapięłam pas. Podałam mu adres i ruszyliśmy.
I mamy kolejny rozdział. :) Mam nadzieję że wam się spodoba :) Miłego czytania :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz